Пры прыёме на працу з работнікам заключаецца працоўны дагавор або кантракт у пісьмовай форме, складаецца ў двух экзэмплярах і падпісваецца бакамі. Адзін экзэмпляр перадаецца работніку, іншы захоўваецца ў наймальніка. Пасля заключэння ва ўстаноўленым парадку працоўнай дамовы (кантракта) прыём на працу афармляецца загадам (распараджэннем) наймальніка. Загад (распараджэнне) аб’яўляецца работніку пад роспіс.
Заключэнне працоўнай дамовы дапускаецца з асобамі, якія дасягнулі шаснаццаці гадоў. З пісьмовай згоды аднаго з бацькоў (усынавіцеля, папячыцеля) працоўны дагавор можа быць заключаны з асобай, якая дасягнула чатырнаццаці гадоў, для выканання лёгкай працы, якая не прычыняе шкоды здароўю і не парушае працэсу навучання.
Усе асобы, маладзейшыя за васемнаццаць гадоў, прымаюцца на працу толькі пасля папярэдняга медыцынскага агляду і ў далейшым, да дасягнення васемнаццаці гадоў, штогод падлягаюць абавязковаму медыцынскаму агляду.
Пры заключэнні працоўнай дамовы наймальнік абавязаны запатрабаваць, а грамадзянін павінен прад’явіць наймальніку:
1) пашпарт або іншы дакумент, які пацвярджае асобу; дакументы воінскага ўліку (для ваеннаабавязаных і асоб, якія падлягаюць прызыву на воінскую службу);
2) працоўную кніжку, за выключэннем упершыню які паступае на працу і сумяшчальнікаў; 3) дыплом або іншы дакумент аб адукацыі і прафесійнай падрыхтоўцы, які пацвярджае наяўнасць права на выкананне дадзенай працы; 4) накіраванне на працу ў рахунак броні для асобных катэгорый работнікаў у адпаведнасці з заканадаўствам; 5) заключэнне медыка-рэабілітацыйнай экспертнай камісіі (МРЭК) аб стане здароўя (для інвалідаў); 6) дэкларацыю аб даходах і маёмасці, страхавое пасведчанне, медыцынскае заключэнне аб стане здароўя і іншыя дакументы аб пацвярджэнні іншых абставін, якія маюць дачыненне да працы, калі іх прад’яўленне прадугледжана заканадаўчымі актамі.
Прыём на працу без указаных дакументаў не дапускаецца. Забараняецца патрабаваць пры заключэнні працоўнай дамовы іншых дакументаў.
Пры прыёме на працу наймальнік абавязаны азнаёміць работніка пад роспіс з даручанай працай, умовамі і аплатай працы, растлумачыць яго правы і абавязкі, з правіламі ўнутранага працоўнага распарадку, з дзеючым у наймальніка калектыўным дагаворам, палажэннямі і інструкцыямі па ахове працы і тэхніцы бяспекі і іншымі лакальнымі нарматыўнымі прававымі актамі.
Пры прыёме ад работніка працоўнай кніжкі асобай, якая афармляе прыём і звальненне работнікаў, ёй выдаецца распіска ў адвольнай форме, якая змяшчае рэквізіты арганізацыі, у тым ліку пячатку наймальніка.
Пачаткам дзеяння працоўнай дамовы (кантракта) з’яўляецца дзень пачатку працы, вызначаны ў ім бакамі.
Фактычнае дапушчэнне работніка да працы з’яўляецца пачаткам дзеяння працоўнай дамовы незалежна ад таго, ці быў прыём на працу належным чынам аформлены.
Працоўны дагавор павінен змяшчаць у якасці абавязковых наступныя звесткі і ўмовы:1) дадзеныя аб работніку і наймальніку, якія заключылі працоўны дагавор; 2) месца працы з указаннем структурнага падраздзялення, у якое работнік прымаецца на працу; 3) працоўная функцыя (праца па адной або некалькім прафесіям, спецыяльнасцям, пасадам з указаннем кваліфікацыі ў адпаведнасці са штатным раскладам наймальніка, функцыянальнымі абавязкамі, службовай інструкцыяй). Найменне прафесій, пасад, спецыяльнасцей павінна адпавядаць кваліфікацыйным даведнікам, якія зацвярджаюцца ў парадку, што вызначаецца Урадам Рэспублікі Беларусь;
4) асноўныя правы і абавязкі работніка і наймальніка; 5) тэрмін працоўнага дагавора (для тэрміновых працоўных дагавораў);
6) рэжым працы і адпачынку (калі ён у дачыненні да дадзенага работніка адрозніваецца ад агульных правілаў, устаноўленых у наймальніка); 7) умовы аплаты працы (у тым ліку памер тарыфнай стаўкі (акладу) работніка, даплаты, надбаўкі і заахвочвальныя выплаты).
У працоўным дагаворы могуць прадугледжвацца дадатковыя ўмовы аб устанаўленні выпрабавальнага тэрміну, тэрміну абавязковай работы пасля атрымання адукацыі не менш устаноўленага дагаворам, калі навучанне праводзілася за кошт сродкаў наймальніка, і іншыя ўмовы, якія не пагаршаюць палажэнні работніка ў параўнанні з заканадаўствам і калектыўным дагаворам.
Працоўны дагавор можа быць зменены толькі са згоды бакоў, калі іншае не прадугледжана Працоўным кодэксам. У выпадку змянення заканадаўства аб працы ўмовы працоўнага дагавора павінны быць прыведзены ў адпаведнасць з заканадаўствам аб працы.
Кантракт, акрамя пералічаных вышэй умоў, павінен змяшчаць таксама дадатковыя меры стымулявання працы, у тым ліку:
– прадастаўленне дадатковага заахвочвальнага водпуску з захаваннем заработнай платы да пяці каляндарных дзён;
– павышэнне тарыфнай стаўкі (не больш як на 50 працэнтаў, калі большы памер не прадугледжаны заканадаўствам).
Наймальнік абавязаны выплачваць кожнаму работніку заработную плату. Выплата заработнай платы ажыццяўляецца рэгулярна ў дні, вызначаныя ў калектыўным дагаворы, пагадненні або працоўным дагаворы, але не радзей як два разы на месяц.
Працаўнікам, якія працуюць па кантракце, выплата заработнай платы можа рабіцца не радзей за адзін раз у месяц.
Пры супадзенні тэрмінаў выплаты заработнай платы з выхаднымі днямі або дзяржаўнымі святамі і святочнымі днямі яна павінна рабіцца напярэдадні іх.
Пры звальненні работніка ўсе выплаты, якія належаць яму ад наймальніка на дзень звальнення, робяцца не пазней за дзень звальнення. Калі работнік у дзень звальнення не працаваў, то адпаведныя выплаты павінны быць зроблены не пазней за наступны дзень пасля прад’яўлення ім патрабавання аб разліку.
У выпадку спрэчкі аб памерах выплат, якія належаць работніку пры звальненні, наймальнік абавязаны ў дзень звальнення выплаціць не аспрэчваную ім суму.
У выпадку нявыплаты па віне наймальніка ў тэрміны, устаноўленыя заканадаўствам, належных на дзень звальнення сум выплат работнік мае права спагнаць з наймальніка сярэдні заробак за кожны дзень іх затрымкі, а ў выпадку нявыплаты часткі сумы – прапарцыйна нявыплачаным пры разліку грашовым сумам.
Заработная плата – узнагароджанне за працу, якую наймальнік абавязаны выплаціць работніку за выкананую работу ў залежнасці ад яе складанасці, колькасці, якасці, умоў працы і кваліфікацыі работніка з улікам фактычна адпрацаванага часу, а таксама за перыяды, якія ўключаюцца ў працоўны час.
Заработная плата, налічаная работніку за працу ў нармальных умовах на працягу нармальнай працягласці працоўнага часу пры выкананні абавязкаў работніка, якія вынікаюць з заканадаўства, лакальных нарматыўных прававых актаў і працоўнай дамовы, не можа быць ніжэй за адпаведны памер мінімальнай заработнай платы.
Заработная плата работнікам маладзейшым за васемнаццаць гадоў пры скарочанай працягласці штодзённай работы выплачваецца ў такім жа памеры, як работнікам адпаведных катэгорый пры поўнай працягласці штодзённай работы.
Праца работнікаў маладзейшых за васемнаццаць гадоў, дапушчаных да здзельных работ, аплачваецца па здзельных расцэнках, устаноўленых для дарослых работнікаў, з даплатай па тарыфнай стаўцы за час, на які працягласць іх штодзённай работы скарачаецца ў параўнанні з працягласцю штодзённай работы дарослых работнікаў.p>
Для работнікаў маладзейшых за васемнаццаць гадоў нормы выпрацоўкі ўстанаўліваюцца зыходзячы з нормаў выпрацоўкі для дарослых работнікаў прапарцыйна скарочанай працягласці рабочага часу, прадугледжанага заканадаўствам для гэтай катэгорыі работнікаў.
Аплата працы навучэнцаў, якія атрымліваюць агульную сярэднюю адукацыю, спецыяльную адукацыю на ўзроўні агульнай сярэдняй адукацыі, прафесійна-тэхнічную і сярэднюю спецыяльную адукацыю, якія працуюць у вольны ад вучобы час, праводзіцца прапарцыйна адпрацаванаму часу або ў залежнасці ад выпрацоўкі.
Работнікі незалежна ад таго, хто з’яўляецца іх наймальнікам, ад віду заключанага імі працоўнага дагавора, формы арганізацыі і аплаты працы маюць права на асноўны водпуск, калі іншае не прадугледжана заканадаўчымі актамі.
Працоўны водпуск даецца за працу на працягу працоўнага года (штогод) з захаваннем ранейшай працы і сярэдняга заробку.
Працягласць водпускаў работнікаў вылічаецца ў каляндарных днях. Працягласць асноўнага водпуску не можа быць меншай за 24 каляндарныя дні.
Пералікі арганізацый і пасад, а таксама катэгорый работнікаў з працягласцю асноўнага водпуску больш за 24 каляндарныя дні, умовы прадастаўлення і канкрэтная працягласць гэтага водпуску ўстанаўліваюцца Урадам Рэспублікі Беларусь па ўзгадненню з Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
Працягласць асноўнага водпуску абавязковая для ўсіх наймальнікаў.
Асобам, маладзейшым за 18 гадоў і работнікам, прызнаным інвалідамі працягласць асноўнага працоўнага водпуску складае 30 каляндарных дзён.
Працоўныя водпускі (асноўны і дадатковы) за першы працоўны год прадастаўляюцца не раней чым праз шэсць месяцаў работы ў наймальніка. Да заканчэння шасці месяцаў працы наймальнік абавязаны прадаставіць працоўныя водпускі па жаданні работніка:
Працоўныя водпускі (асноўны і дадатковы) за другі і наступныя працоўныя гады прадастаўляюцца ў любы час працоўнага года ў адпаведнасці з чарговасцю прадастаўлення працоўных водпускаў.
Чарговасць прадастаўлення працоўных водпускаў устанаўліваецца для калектыву работнікаў графікам працоўных водпускаў, які зацвярджаецца наймальнікам, а таксама ўзгодненым з прафсаюзам, калі такое ўзгадненне прадугледжана калектыўным дагаворам. Пры складанні графіка працоўных водпускаў наймальнік улічвае меркаванне работніка аб часе адыходу ў водпуск, калі іншае не перашкаджае нармальнай дзейнасці арганізацыі і рэалізацыі права на водпуск іншых работнікаў. Графік працоўных водпускаў складаецца на каляндарны год не пазней за 5 студзеня або іншага тэрміну, устаноўленага калектыўнай дамовай, пагадненнем або ўзгодненага наймальнікам з прафсаюзам, і даводзіцца да ведама ўсіх работнікаў.
Пры складанні графіка працоўных водпускаў наймальнік абавязаны запланаваць водпуск па жаданні работніка ў летні ці іншы зручны час:
у пэўны перыяд:
Наймальнік абавязаны паведаміць работніку пра час пачатку працоўнага водпуску не пазней чым за 15 каляндарных дзён.
Працаўнік, якому працоўны водпуск падаецца індывідуальна, паведамляецца ў той жа тэрмін пісьмова.
Па дамоўленасці паміж работнікам і наймальнікам працоўны водпуск можа быць падзелены на дзве часткі, калі іншае не прадугледжана калектыўнай дамовай, пагадненнем. Пры гэтым адна частка павінна быць не менш за 14 каляндарных дзён.
Працоўны водпуск можа быць перапынены па прапанове наймальніка і са згоды работніка (водгук з водпуску).
Не дапускаецца водгук з водпуску работнікаў маладзейшых за васемнаццаць гадоў, работнікаў, якія маюць права на дадатковыя водпускі за работу са шкоднымі і (або) небяспечнымі ўмовамі працы і за асаблівы характар работы.
Наймальнік абавязаны ўплаціць сярэдні заробак за час працоўнага водпуску не пазней чым за два дні да пачатку водпуску.<Р>Работнікам, якія працуюць па кантракце, сярэдні заробак за ўвесь час водпуску выплачваецца не пазней чым за адзін дзень да пачатку водпуску. У выпадку нявыплаты работніку ва ўстаноўлены тэрмін заработнай платы за час водпуску ён можа быць перанесены на іншы час бягучага рабочага. гады, вызначанае па дамоўленасці паміж працаўніком і наймальнікам.
Пры звальненні незалежна ад яго падставы працаўніку, які не выкарыстаў або выкарыстаў не цалкам працоўны адпачынак, выплачваецца грашовая кампенсацыя.
Грашовая кампенсацыя за нявыкарыстаны працоўны водпуск пры звальненні выплачваецца ў дзень звальнення.
Працоўным лічыцца час, на працягу якога працаўнік у адпаведнасці з працоўным, калектыўным дамовамі, правіламі ўнутранага працоўнага распарадку абавязаны знаходзіцца на працоўным месцы і выконваць свае працоўныя абавязкі.
Поўная норма працягласці працоўнага часу не можа перавышаць 40 гадзін у тыдзень.
Працаўнікам, занятым на працах са шкоднымі і (або) небяспечнымі ўмовамі працы, на падставе атэстацыі працоўных месцаў па ўмовах працы ўсталёўваецца скарочаная працягласць працоўнага часу – не больш за 35 гадзін у тыдзень.
Для працаўнікоў маладзей васямнаццаці гадоў усталёўваецца скарочаная працягласць працоўнага часу: ва ўзросце ад чатырнаццаці да шаснаццаці гадоў – не больш за 23 гадзін у тыдзень, ад шаснаццаці да васемнаццаці гадоў – не больш за 35 гадзін у тыдзень.
Працягласць працоўнага часу навучэнцаў, якія атрымліваюць агульную сярэднюю, прафесійна-тэхнічную адукацыю, спецыяльную адукацыю на ўзроўні агульнай сярэдняй адукацыі, якія працуюць на працягу навучальнага года ў вольны ад вучобы час, не можа перавышаць паловы максімальнай працягласці працоўнага часу, указанай вышэй для асоб адпаведнага узросту.
Інвалідам I і II групы ўстанаўліваецца скарочаная працягласць рабочага часу не больш за 35 гадзін у тыдзень.
Для асобных катэгорый работнікаў (настаўнікі, урачы і інш.) скарочаная працягласць рабочага часу ўстанаўліваецца Урадам Рэспублікі Беларусь або ўпаўнаважаным ім органам.
Працягласць штодзённай працы (змены) не можа перавышаць:
1) для работнікаў ва ўзросце ад чатырнаццаці да шаснаццаці гадоў – 4 гадзіны 36 хвілін, ад шаснаццаці да васямнаццаці гадоў – сем гадзін;
2) для навучэнцаў, якія атрымліваюць агульную сярэднюю, прафесійна-тэхнічную адукацыю, спецыяльную адукацыю на ўзроўні агульнай сярэдняй адукацыі, якія працуюць на працягу навучальнага года ў вольны ад вучобы час, ва ўзросце ад чатырнаццаці да шаснаццаці гадоў – 2 гадзіны 18 хвілін, ва ўзросце ад шаснаццаці да васемнаццаці гадоў – 3 гадзіны 30 хвілін;
3) для інвалідаў I і II групы – сем гадзін. Для работнікаў, занятых на работах са шкоднымі і (або) небяспечнымі ўмовамі працы, дзе ўстаноўлена скарочаная працягласць рабочага часу, а таксама для работнікаў, якія маюць асаблівы характар работы, максімальна дапушчальная працягласць штодзённай працы (змены) не можа перавышаць :
1) пры 35-гадзінным працоўным тыдні – сем гадзін;
2) пры 30-гадзінны і менш працоўным тыдні – шэсць гадзін.
Працягласць працы ў працоўны дзень, які непасрэдна папярэднічае дзяржаўнаму святу або святочнаму дню скарачаецца на адну гадзіну.
Да працы ў начны час (начным лічыцца час з 22 гадзін да 6 гадзін), нават калі яна прыпадае на частку працоўнага дня або змены, не дапускаюцца:
1) работнікі маладзейшыя за васемнаццаць гадоў ;
2) цяжарныя жанчыны.
Інваліды пры ўмове, што такая праца не забаронена ім на падставе медыцынскага зняволення, а таксама жанчыны, якія маюць дзяцей ва ўзросце да трох гадоў, могуць прыцягвацца да працы ў начны час толькі з іх пісьмовай згоды.
Па дамове паміж работнікам і наймальнікам могуць усталёўвацца як пры прыёме на працу, так і пасля няпоўны працоўны дзень або няпоўны працоўны тыдзень.
Усім работнікам прадастаўляюцца выхадныя дні (штотыднёвы бесперапынны адпачынак).
Пры пяцідзённым працоўным тыдні падаюцца два выходныя дні кожны каляндарны тыдзень. Пры шасцідзённым працоўным тыдні падаецца адзін выходны дзень.
Працягласць штотыднёвага бесперапыннага адпачынку павінна быць не менш за 42 гадзіны.
Работнік мае права скасаваць працоўны дагавор, заключаны на нявызначаны тэрмін, папярэдзіўшы аб гэтым наймальніка пісьмова за адзін месяц.
Тэрміновы працоўны дагавор падлягае скасаванню датэрмінова па патрабаванні работніка ў выпадку яго хваробы або інваліднасці, іншых уважлівых прычын, якія перашкаджаюць выкананню работы па працоўнай дамове, а таксама ў выпадку парушэння наймальнікам заканадаўства аб працы, калектыўнай дамовы, працоўнай дамовы.
Факт парушэння заканадаўства аб працы, калектыўнай дамовы, працоўнай дамовы ўстанаўліваецца ўпаўнамоцным органам нагляду за выкананнем заканадаўства аб працы, прафсаюзамі і (або) судом.
Пры скасаванні працоўнай дамовы ў сувязі з парушэннем наймальнікам заканадаўства аб працы, калектыўнай дамовы, працоўнай дамовы наймальнік выплачвае звольненаму працаўніку выходную дапамогу ў памеры не меней двухтыднёвага сярэдняга заробку, за выключэннем работнікаў, якім актамі заканадаўства ўстаноўлена выплата мінімальнай кампенсацыі за скасаванне тэрміновай працоўнай дамовы ў сувязі з парушэннем наймальнікам заканадаўства аб працы, калектыўнай дамовы, працоўнай дамовы.
Пры спыненні працоўнага дагавора ў сувязі з ліквідацыяй арганізацыі, спыненнем дзейнасці філіяла, прадстаўніцтва або іншага адасобленага падраздзялення арганізацыі, размешчаных у іншай мясцовасці, ажыццяўленнем мерапрыемстваў па скарачэнні колькасці або штата работнікаў, спыненнем дзейнасці індывідуальна прадпрымальніка выплачваецца дапамога ў памеры не менш як трохразовага сярэднямесячнага заробку.
У выпадку парушэння вашых працоўных правоў Вы маеце права звярнуцца ў камісію па працоўных спрэчках наймальніка, калі такая маецца, у Барысаўскі міжраённы аддзел Мінскага абласнога ўпраўлення Дэпартамента дзяржаўнай інспекцыі працы Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь (па адрасе: 222120 г .Барысаў, вуліца Блюхера, 19) або суд.
Наступствы выплаты зарплаты «у канвертах» і нявыплаты абавязковых страхавых узносаў
Барысаўскі раённы аддзел Мінскага абласнога ўпраўлення Фонду сацыяльнай абароны насельніцтва Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь нагадвае: плацельшчыкі абавязковых страхавых узносаў абавязаны налічваць і пералічваць абавязковыя страхавыя ўзносы ў бюджэт дзяржаўнага пазабюджэтнага фонду сацыяльнай абароны насельніцтва Рэспублікі Беларусь у поўным аб’ёме і ва ўстаноўленыя тэрміны .
Своечасовая і поўная выплата страхавых узносаў гарантуе работнікам прадпрыемстваў своечасовае прызначэнне і выплату пенсій і дапамог, што выплачваюцца са сродкаў бюджэту фонду. У перыяд, калі працадаўцам ўносы не выплачваюцца або выплачваюцца ў няпоўным аб’ёме, у работнікаў не фарміруюцца правы на сацыяльныя выплаты, у тым ліку пенсіі, што таксама адмоўна адаб’ецца на памеры пенсіі або дапамогі.
Варта адзначыць, што працаўнікі часам не задумваюцца пра наступствы выплаты «заработнай платы ў канвертах». Гаворка ідзе пра прычыненне шкоды не толькі інтарэсам дзяржавы, грамадства, але і сваім уласным. Як правіла, атрымальнікі заробкаў «у канверце» згаджаюцца са сваім заробкам, але толькі датуль, пакуль не сутыкнуцца з праблемамі па здароўі ці не збяруцца выходзіць на пенсію.
Атрыманне «шэрай зарплаты» цягне напрыклад, для работніка недастатковую разліковую плацежаздольнасць пры звароце ў банк па крэдыт, адсутнасць сацыяльных гарантый у сувязі з часовай непрацаздольнасцю або нізкі памер пенсіі ў будучыні. Паколькі падаткі ў бюджэт і адлічэнні ў ФСАН з зарплаты «у канверце» не выплачваюцца, гэта негатыўна адбіваецца на дабрабыце іншых грамадзян, велічыні сацыяльных і іншых выплат.
Не сакрэт, што некаторыя працаўнікі нават не здагадваюцца пра тое, што ўцягнутыя ў шэрыя заробкавыя схемы. З работнікамі заключаліся дагаворы, у адпаведнасць з якімі яны выконвалі свае функцыі ў працягу пэўнай колькасці гадзін, распісваюцца ў ведамасцях аб атрыманні грашовых сродкаў. А калі прыходзіць час афармляць пенсію, высвятляецца, што ў ФСАН альбо адсутнічаюць звесткі аб іх працы, альбо ўказаны наймальнік памер заработнай платы, зыходзячы з якой выплачваліся страхавыя ўзносы значна ніжэйшыя за фактычны. Як вынік ушчамляюцца пенсійныя правы працаўніка.
У нашай краіне асноўнай крыніцай выплат пенсій і дапамог па часовай непрацаздольнасці з’яўляюцца абавязковыя страхавыя ўзносы, якія выплачваюцца працадаўцамі за кожнага работніка ў бюджэт фонду.
У залежнасці ад выплаты абавязковых страхавых узносаў у бюджэт фонду набываецца права на выплаты па дзяржаўным сацыяльным страхаванні на выпадкі хваробы, часовай непрацаздольнасці, цяжарнасці і родах, інваліднасці, дасягненні пенсійнага ўзросту, страты карміцеля, страты працы, смерці застрахаванай асобы або члена яе сям’і.
Згодна з заканадаўствам аб пенсійным забеспячэнні ў 2022 годзе права на працоўную пенсію па ўзросту, за выслугу гадоў маюць асобы, у якіх мінімальны страхавы стаж складае 18 гадоў і 6 месяцаў. У страхавы стаж залічваюцца толькі тыя перыяды працы, прадпрымальніцкай, творчай і іншай дзейнасці, за якія праводзілася выплата абавязковых страхавых узносаў у бюджэт фонду. Штогод страхавы стаж павялічваецца на паўгода да дасягнення да 2025 года 20 гадоў.
Такім чынам, пры афармленні пенсіі ў работнікаў – атрымліваецелей заробкаў «у канверце» перыяды працоўнай дзейнасці, у плынь якіх не праводзілася выплата страхавых узносаў, не будуць улічаны ў страхавы стаж і пры вылічэнні памеру пенсіі будзе ўлічвацца толькі афіцыйная заработная плата, з якой выплачваліся страхавыя ўзносы ў бюджэт фонду, г.зн. памер пенсіі можа аказацца значна ніжэйшым, чым, калі б ён быў вылічаны з усёй сумы заробленых сродкаў.
А чым багатая падобная сітуацыя для наймальніка?
Як ужо адзначалася, выплачваючы заробак у «канверце» наймальнік не даплачвае абавязковыя ўзносы Фонду сацыяльнай абароны насельніцтва.
У такой сітуацыі Фонд ва ўстаноўленым заканадаўствам парадку прыме меры па даналічэнні наймальнікам недаплачанай сумы ўзносаў, а калі сума такой недаплаты перавысіць 20 базавых велічынь, то службовая асоба наймальніка яшчэ і атрымае штраф< /strong> ад 2 да 20 базавых велічынь (артыкул 12.15 КаАП).
Акрамя таго,адказнасць наймальнікаў стала больш жорсткай. Так, з 19 чэрвеня 2021 года ўведзена крымінальная адказнасць наймальнікаў за ўхіленне ад налічэння і выплаты абавязковых страхавых узносаў – артыкул 243-3 КК РБ. Зараз у выпадку наўмыснага заніжэння памеру адлічэнняў у Фонд, які перавышае 2 500 базавых велічынь, штрафам можна не адкараскацца, паколькі за падобнае парушэнне прадугледжана ўжо крымінальная адказнасць. >
